Zeehondencrèche Pieterburen

Dit zijn wij !  Engelse les  Zeehondencrèche Pieterburen  Voorleeswedstrijd 2007-2008  Kraamvisite  Dagje Balijbos

Begin januari 2008 hield Elma haar spreekbeurt over zeehondencrèche Pieterburen. Nadat ze de kinderen in de klas vanalles verteld had over de crèche en de zeehondenambulance, stond ons een verrassing te wachten. Er was, speciaal voor Elma en haar klas, een medewerker uit Pieterburen naar Pijnacker gereden met de zeehondenambulance! Hij werd enthousiast ontvangen, de kinderen stelden veel interessante vragen en ze mochten allemaal in de ambulance.

Hieronder zie je de spreekbeurt van Elma, aangevuld met een paar foto's bij de zeehondenambulance.

De zeehondencrèche is een zeehondenziekenhuis. Als een zeehondenbaby niet wordt opgevangen, gaat hij dood. Daarom heeft de zeehondencrèche op een aantal plaatsen in Nederland, E.H.B.Z posten langs de kust van Zeeland, Zuid en Noord Holland en de Waddeneilanden opgezet. E.H.B.Z betekent Eerste Hulp Bij Zeehonden.

Alle mensen die daar werken, houden van de natuur. Ze hebben in de zeehondencrèche geleerd hoe ze een verzwakte of zieke zeehond moeten behandelen. Hoe weet je nou of een aangespoelde volwassen zeehond ziek is of niet? Dat is eigenlijk heel eenvoudig! Een gezonde zeehond krijg je niet te pakken. Bovendien gaat een gezonde zeehond niet naar het strand. Als iemand een zeehond zomaar kan pakken, dan is er meestal iets mis mee. En een huiler (een zeehondje die zijn moeder kwijt is) is vaak zo uitgeput, dat hij te moe is om nog tegen te stribbelen.

De E.H.B.Z.- medewerkers speuren altijd eerst de omgeving af tot ze zeker weten dat de moeder toch niet ergens in de buurt is. Dan geven ze de patiënt ORS te drinken. ORS is een versterkend drankje dat mensenbaby's ook krijgen als ze te zwak zijn. Daarna bellen ze een zeehondencrèche. Vaak reist een zeehond met de zeehondenambulance.

De E.H.B.Z.- posten hebben grote rieten manden, waarin de zeehond vervoerd kan worden. Zodra een zeehond in de crèche aankomt, wordt hij drie weken in quarantaine gehouden. In quarantaine betekent dat een zeehond apart in een kamertje wordt gehouden, zodat hij niet in contact komt met de anderen zeehonden. De zeehondenverzorgers mogen alleen maar bij hem komen in speciale pakken, met handschoenen, doekjes voor hun mond en kapjes over hun haar. Op die manier wordt ervoor gezorgd, dat er geen gevaarlijke besmetting van de ene zeehond naar de anderen kan komen. Iedere zeehond die in de zeehondencrèche komt, wordt uitgebreid onderzocht. Hij wordt gewogen, tempratuur gemeten en er wordt bloed afgenomen voor onderzoek.

Huilers zijn meestal verzwakt, maar niet echt ziek. Ze moeten voldoende eten om weer aan te sterken en om weer reserven op te bouwen. In het begin krijgen ze een pap met gemalen vis, die met een slangetje en een trechter wordt toegediend. Later krijgen ze hele haringen. Een volwassen zeehond eet wel vijf kilo vis per dag!

Hier zie je hoe een verzwakte zeehond vispap toegediend krijgt.

Zieke zeehonden krijgen een medische behandeling van de dierenarsten die op de créche werken. Vaak worden hun medicijnen in een vis verstopt. Soms krijgen ze een injectie. En alle zeehonden krijgen een prik tegen de gevaarlijke zeehondenziektes.

Het hele verblijf van de zeehond in de crèche is erop gericht, dat hij zo snel mogelijk weer gezond terug kan naar de Waddenzee. Na een paar weken wordt er ook niet meer met de baby's geknuffeld. Dat is wel jammer, maar het is beter dat de zeehonden leren dat ze op het wad de mensen uit de weg moeten gaan. Trouwens als zeehonden ouder worden willen ze niet meer aangeraakt en helemaal niet meer geknuffeld worden. Daarom worden ze ook op onregelmatige tijden gevoerd: ook in de Waddenzee komt de vis niet op een vaste tijd langs zwemmen.

En dan komt het moment, dat de zeehonden weer sterk en gezond zijn en dus terug mogen naar de Waddenzee. Na een laatse medische keuring krijgen ze een chip in hun achterflap. Een chip is een elektronisch merkteken, dan kunnen ze de zeehond opsporen waar die in de Waddenzee verblijft. Iedere zeehond wordt in de reiskist gestopt en met een boot wordt het groepje zeehonden een heel eind het wad opgebracht. Zeehonden worden nooit alleen uitgezet: in het begin hebben ze steun en gezelschap aan elkaar totdat ze zich bij hun soortgenoten op het wad hebben aangesloten.

Natuurlijk zijn ze bij de Zeehondencrèche net zo nieuwsgierig als jij hoe het nu verder gaat met de uitgezette zeehonden. Tenslotte kwamen veel van hen als baby in Pieterburen. Je zou zeggen dat die niet van hun moeder hebben geleerd in het wild te leven. Maar zeehondenbaby's blijven ook in de Waddenzee maar heel kort bij hun moeder, dus alle jongen moeten zelf leren overleven. En gelukkig gaat dat heel goed. Binnen een dag sluiten crèche-zeehonden zich aan bij hun soortgenoten. Er zijn al verschillende zeehonden met een chip in een achterflap op het wad waargenomen.

Als je dat allemaal leest over witte jassen, quarantaine, geneesmiddelen en dierenarsten, dat snap je wel dat de naam "zeehondencrèche" eigenlijk niet helemaal goed meer is: er worden steeds vaker zieke zeehonden binnengebracht, dus is het ziekenhuis geworden. Dat betekent ook, dat er niet alleen gekeken wordt hoe een zeehond weer beter gemaakt kan worden, maar vooral ook hoe werkt de Zeehondencrèche samen met een laboratorium. Hier onderzoeken ze welke giftige stoffen, die de zeehond via vis in zijn lichaam krijgt, voor die gevaarlijke ziektes zorgen. Gifstoffen? Jazeker!

Hoewel er gelukkig al veel regels en voorschriften gekomen zijn, brengen de grote rivieren nog steeds gifstoffen naar de zee. Ook in de landbouw gebruikte stoffen komen in de rivieren en in zee terecht. Al die rivieren komen uit in de Noordzee en door de golfstroom worden de gifdeeltjes meegenomen naar de Waddenzee, waar ze bezinken in het slib op de bodem. Die gifstoffen komen terecht in de kleinste levende wezentjes: plakton. Plakton wordt gegeten door garnaaltjes en kleine visjes. En die weer door grote vissen. En dáár eet een zeehond wel 5 kilo per dag van. We noemen dat een voedselpiramide. Hoe groter het dier, hoe meer gifstoffen hij in zijn lichaam opslaat. En de zeehond staat aan te top. Het gif tast het immuunsysteem van de zeehond aan: de cellen in zijn lichaam die moeten vechten tegen infecties, zijn daar door het gif niet meer sterk genoeg voor. En dus gaat de zeehond nu dood aan "kinderziektes", waar hij vroeger wel overheen groeide. Daarom is het heel belangrijk dat we ervoor zorgen dat er niet zoveel gevaarlijke stoffen in ons milieu terecht komen.

Wil je meer weten? Zeehondencrèche Lenie 't Hart.

Dit zijn wij !  Engelse les  Zeehondencrèche Pieterburen  Voorleeswedstrijd 2007-2008  Kraamvisite  Dagje Balijbos